Najnowsze artykuły

poniedziałek, 19.11.2018
Rekolekcje z Witkiem Wilkiem w "Concordii"
Aktualności
piątek, 16.11.2018
Konkurs rysunkowy !
Szkoła Sobotnia
piątek, 16.11.2018
Zajęcia szkolne
Szkoła Sobotnia
czwartek, 15.11.2018
„Z wiarą do Niepodległej” - akademia szkolna
Aktualności
czwartek, 15.11.2018
Zajęcia plastyczne
Szkoła Sobotnia

Newsletter


Subskrybuj
Wypisz



Polub nas na Facebooku

Reklama
Reklama

Liturgia dnia

środa, 21 listopada 2018
„Promieniowanie Ojcostwa” – dzień papieski

jp2 Po raz osiemnasty obchodziliśmy w Kościele polskim „Dzień Papieski” – w tym roku niezwykle szczególnie, ze względu na rocznice związane z życiem św. Jana Pawła II oraz w kontekście setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. W minionym tygodniu – 16 października, obchodziliśmy 40. rocznicę wyboru na Stolicę Piotrową naszego rodaka abpa kard. Karola Wojtyły.

Tegoroczna uroczystość Dnia Papieskiego odbyła się pod hasłem: „Promieniowanie Ojcostwa”. Hasło zaczerpnięte zostało z tytułu dramatu Karola Wojtyły, napisanego w 1964 roku. „Promieniowanie Ojcostwa” to szczególne nawiązanie do nauczania Jana Pawła II, który zwracał uwagę na rolę ojca we współczesnym świecie. W homilii wygłoszonej podczas jednej z ośmiu pielgrzymek do Polski, papież powiedział: „Przeżywamy dzisiaj kryzys »społeczeństwa bez ojców«. Mimo to coraz wyraźniej odczuwa się współcześnie zapotrzebowanie na ojców, którzy potrafią pełnić swoją rolę, łącząc czułość z powagą, wyrozumiałość z surowością, koleżeństwo z autorytetem”.

W książkach autorstwa św. Jana Pawła II: „Wstańmy, chodźmy”, „Pamięć i tożsamość” czy wspomnianym wcześniej „Promieniowaniu Ojcostwa” autor przybliża nam tajemnice ludzkiego ojcostwa względem boskiego ojcostwa. Gdy pisze: „Wiemy, że Chrystus zwracał się do Boga Ojca słowem Abba – słowem bliskim i rodzinnym, takim, jakim dzieci Jego narodu zwracają się do swoich ojców. (…) Sam Chrystus, jako człowiek, doświadczał ojcostwa Boga poprzez swoje synostwo wobec św. Józefa”. O św. Józefie, patronie m.in. ojców, małżeństw i rodzin chrześcijańskich św. Jan Paweł II pisał:  to wzór dla „wszystkich powołanych do ojcostwa – w rodzinie, albo w kapłaństwie”.Nazwał też opiekuna Świętej Rodziny wielkim rzecznikiem sprawy obrony życia ludzkiego od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci.

Odniesieniem tematycznym do setnej rocznicy odzyskania narodowej tożsamości przez Polskę niech będą rozważania zawarte w utworze pt. „Pamięć i tożsamość”: „Ojczyzna to poniekąd to samo, co ojcowizna, czyli zasób dóbr, które otrzymaliśmy w dziedzictwie po ojcach”. Poetycznym zaś spojrzeniem na ojczyznę św. Jan Paweł II, będąc jeszcze biskupem krakowskim, wyraża się w poemacie: „Myśląc Ojczyzna”:

„Ojczyzna – kiedy myślę – wówczas wyrażam siebie i zakorzeniam,                                                                          
mówi mi o tym serce, jakby ukryta granica, która ze mnie przebiega ku innym,                                                                        
aby wszystkich ogarniać w przeszłość dawniejszą niż każdy z nas:                                                                                                           
z niej się wyłaniam… gdy myślę Ojczyzna – by zamknąć ją w sobie jak skarb.                                                          
Pytam wciąż, jak go pomnożyć, jak poszerzyć tę przestrzeń, którą wypełnia.

Gdy dokoła mówią językami, jak narastały pokolenia,                                                                                                      
wnosząc do skarbca swej ziemi rzeczy stare i nowe.                                                          

Ziemia stała się łożyskiem świateł zapalonych głęboko w ludziach (…)                                                                                                                                  
Gdy dokoła mówią językami, dźwięczy pośród nich jeden: nasz własny.                                                                  
Zagłębia się w myśli pokoleń i ziemię naszą opływa,                                                                                                                
i staje się dachem domu, w którym jesteśmy razem –                                                                                                          
poza nim dźwięczy rzadko. (…)

Tak zwarci wśród siebie jedną mową, istniejemy w głąb własnych korzeni,                                                          
czekając na owoc dojrzewań i przesileń.                                                                                                                    
Ogarnięci na co dzień pięknem własnej mowy, nie czujemy goryczy,                                                                                 
chociaż na rynkach świata nie kupują naszej myśli z powodu drożyzny słów. (…)

Poza mową otwiera się przepaść.                                                                                                                                            
Czy jest to niewiadoma słabości, jakiej doświadczyliśmy w ojcach naszych i dziedziczymy w sobie?
Wolność stale trzeba zdobywać, nie można jej tylko posiadać. Przychodzi jak dar, utrzymuje się poprzez zmaganie.                    
Dar i zmaganie wpisują się w karty ukryte, a przecież jawne. (…)

Ojczyzna: wyzwanie tej ziemi rzucone przodkom i nam,                                                                                                                   
by stanowić o wspólnym dobru i mową własną jak sztandar wyśpiewać dzieje.                                                               
Śpiew dziejów spełniają czyny zbudowane na opokach woli.
Dojrzałością samostanowienia osądzamy młodość naszą, czasy rozbicia i złoty wiek – Osądziła złotą wolność niewola. (…)

Słaby jest lud, jeśli godzi się ze swoja klęską, gdy zapomina, że został posłany,                                                                            
by czuwać, aż przyjdzie jego godzina.                                                                        
Godziny wciąż powracają na wielkiej tarczy historii. (…)                                       
Ucząc się nowej nadziei, idziemy poprzez ten czas ku ziemi nowej.                               
I wznosimy ciebie, ziemio dawna, jak owoc miłości pokoleń,                                        
która przerosła nienawiść.

 Św. Jan Paweł II będąc papieżem zawsze utożsamiał się ze swoją Ojczyzną, czego wyraz dawał m.in. podczas pielgrzymek do Polski. Pouczał, prosił, przestrzegał czy nawoływał nas, swoich rodaków, by w Bogu  pokładali swą ufność, by w Bogu odradzali ludzkie ojcostwo i macierzyństwo, by Bogiem silna była rodzina. Czynił to wszystko z ojcowska wrażliwością i posłannictwem jako Ojciec Święty.

Św. Jan Paweł II jako papież był autorem 14 encyklik, 42 listów apostolskich, 14 adhortacji apostolskich, 12 konstytucji postolskich i niezliczonych homilii i przemówień. Wcześniej jeszcze - jako biskup i ksiądz - zasłynął jako aktor, dramaturg, krytyk teatralny, literat, poeta, wykładowca. Przeogromna jest jego spuścizna literacka: dramaty, poematy, wiersze, psałterze, psalmy, eseje, szkice literackie. Warto sięgać do wspomnianej twórczości naszego wielkiego rodaka, z której płynie niezwykła głębia i przenikliwość myśli; spojrzenie na relacje Bóg – człowiek, niezwykłą inteligencją ludzką i wymiar duchowy. Wielu młodych ma szanse odnaleźć w tej twórczości gotowy scenariusz życiowy.

Alfred Dopart